Doorsnede (afstand van een punt op een cirkel tot het punt er recht tegenover)

schermafbeelding-2017-01-21-om-16-34-50

Als ge nog maar heel recent terug vertrouwen hebt gevonden in mensen rondom u en in uzelf.

Als er dan een ongewone connectie met iemand nieuw ontstaat.

Als ge u stilaan terug kwetsbaar durft opstellen bij die andere omdat ge uw intuïtie terug vertrouwt.

Als die persoon hetzelfde doet bij u.

Als ge enkele weken later ’s morgens van de andere naar huis rijdt en ge wordt overvallen door een bewustzijn van genegenheid , maar ook door beklemdheid en paniek want ge realiseert u dat ge op dat punt zijt waar er geen weg meer terug is.  Waar er uit het niets geen ruimte meer is voor nonchalance . Er staan weer dingen op het spel. Net nu de vorige storm was gaan liggen.  Veilig. Op het droge.. Weg van drama en emoties.  Plots hangt er weer verlies aan vast. Alles wat daarna gebeurt is bepalend.

Waart ge al sterk genoeg om u niet meer te laten beïnvloeden door de stimulans van uw trauma’s en om uw initieel gevoel te vertrouwen, dat ge nog had, vlak voor dit punt?  Of heeft deze nieuwe connectie een te driftig effect op de gemoedsrust die zich nog niet eens helemaal heeft genesteld? Zal dat ooit wel gebeuren? Moeten we daar op wachten?
We moeten patronen doorbreken. Wachten maakt ons oud.

Als ge weet dat dit heel intens gaat worden maar er bewust voor kiest om erin te blijven vertrouwen omdat de andere u zo raakt dat ge eigenlijk , als ge eerlijk zijt met uzelf, geen keuze hebt.

Als ge beseft dat dat ook de enige manier is dus geeft ge u over aan het gevoel en ge laat los want ge weet dat het echt is. Ge kiest ervoor het te vertrouwen. Het organische te vertrouwen. Uzelf te vertrouwen. Dat is de enige eerlijke weg.

Als ge overloopt van liefde.

Als ge voelt dat de andere geen rust heeft en zich afschermt…

Dan is het heel moeilijk om geduld te onderhouden en een ander niet te gaan overtuigen van uw eigen inzichten. Iedereen loopt in zijn eigen ritme.

Dan is het zuur maar cruciaal om een stap terug te nemen en dat te respecteren. Om de hartstocht die overloopt veilig op te bergen en te bewaren in plaats van die , ter compensatie, gratis aan te reiken aan de eerstvolgende andere erop belust is.

Dan is het heel verraderlijk om al heel gauw weer vertrouwen in uw eigen intuïtie  te verliezen. Om vanuit een somberheid andermans eigen tempo niet persoonlijk te nemen.

Dan is het hard om discipline voor uzelf te moeten ontwikkelen om de intensiteit van uw emoties niet de bovenhand te laten nemen dat alles uiteindelijk alleen maar nog meer complex maakt.

En voor je het weet zit je weer in het oog van een nieuwe storm.

Advertenties

Dunne lijn

Schermafbeelding 2015-10-31 om 21.37.46.png

Ik vind het kritiek dat we kritisch blijven over alles. Ook over ons zelf. Dat houdt ons scherpzinnig. Scherpte geeft focus. Er ligt een hachelijke dunne lijn tussen kritisch en streng zijn…

Ik vind dat we waakzaam moeten zijn dat we niet rigide worden. In de eerste plaats niet naar ons zelf, en van daaruit niet naar anderen toe en al de rest daarrond. Severiteit smaakt bitter. Bitterheid kiemt geen hoop, dus geen vooruitzicht, dus ook geen deceptie. Wrangheid stompt potentie af.

Ik kies ervoor om altijd kritisch te proberen blijven en om gelijk te berusten in mijn kroniek en mijzelf te erkennen, exact als wie ik ben zodat ik dat , enkel en alleen op die manier, ook bij anderen kan.

En ik kies ervoor te blijven hopen en te geloven dat iemand zot genoeg is om mij op die manier ook te aanvaarden.